Hoe het is om halfbloed Indo te zijn

Hoe het is om halfbloed Indo te zijn

Te leven in Nederland en niet het een te zijn, maar ook niet het ander…

Ik omschrijf hoe het voor mij persoonlijk voelt om halfbloed te zijn.

Wanneer je halfbloed bent, is het altijd een beetje zoeken naar jezelf. Wie ben je nou echt? Je bent niet het ene volk, maar ook niet het andere.

Qua familie voel je je niet helemaal thuis bij de Nederlandse kant, maar ook niet bij de Indonesische kant, tenzij ze ook halfbloed zijn.

Wat je meekrijgt o.h.g.v. cultuur kan afhankelijk zijn of jouw vader of moeder van Indonesische komaf is.

Gemiddeld genomen krijg je het meeste mee van jouw moeder, qua opvoeding, taal, cultuur, gebruiken, kookkunsten etc. Maar dit hoeft uiteraard niet altijd zo te zijn.

Bij mij is mijn moeder van Nederlandse afkomst en mijn vader Indo.

Indo zijn betekent dat je al gemixt bent. De bevolking die geen volbloed Indonesiers waren, moesten het land uit. Zo zijn er wel meer dingen in die tijd gebeurd die een hoop Indo’s schade hebben toegediend. Hetzelfde geldt voor de Molukkers.

Wanneer je je gaat verdiepen in roots, kom je erachter dat alles doorgegeven kan worden aan de generaties daarna. Niet alleen schade, eigenlijk alles wat er binnen families gebeurt en voelbaar is, wordt doorgegeven aan generaties daarna.

Vandaar dat o.a. het voelbaar kan zijn dat je op zoek wilt gaan naar jouw roots, omdat het eigenlijk een oergevoel is dat in jou zit.

Als ik naar mezelf kijk, heb ik behoefte om meer te weten te komen over mijn Indonesische afkomst. Ik merk dat het verwaterd is. Ik heb niet veel meegekregen van de cultuur, gebruiken en merk dat ik daarom meer op zoek ben.

Gewoonweg omdat dit onderdeel van mijn zijn is.

Zo merkte ik dat toen ik een aantal jaren geleden voor het eerst naar Indonesie ging, dit het gevoel van thuiskomen was.

Het vliegtuig startte de landing in, ik keek naar beneden naar de eilanden, kreeg tranen in mijn ogen en ik zei ineens ” dit voelt als thuiskomen”. Bijzonder, net of het mijn woorden niet waren, maar of ik een van mijn voorouders voelde. Heel apart gevoel was dat en heb het vaker gehoord van andere mensen die dit precies zo hadden.

Een hele mooie ervaring! Ook toen ik in Indonesie was, voelde ik zoveel herkenning. Het eten, de mensen, de gastvrijheid, bescheidenheid, normen en waarden, aankleding, manier van praten, lopen, communicatie, dichtbij de natuur staan, de geuren, geluiden, de spiritualiteit, omgang met mensen etc.

Het is voor mij echt als een tweede thuis gaan voelen en ik heb ook als droom om daar een tweede huis te kopen.

Ik ben dankbaar dat ik in Nederland ben geboren, alles is hier goed geregeld. Maar alleen hier in dit land zijn, geeft voor mij vaak niet helemaal voldoening.

Ik vind bijvoorbeeld buiten leven ( vrijheid), dichtbij de natuur een van de heerlijkste dingen die er zijn. Maar ook de warmte van mensen, spiritualiteit, de rust, warme klimaat, lekker eten en families bij elkaar.

En zo zijn er vele dingen die ik niet voel hier in Nederland, maar wel als ik daar ben.

En andersom zijn er ook dingen die hier in Nederland fijn zijn. Daarom is het fijn om beide werelden te kunnen combineren en voel je je als halfbloed toch op een bepaalde manier ergens thuis.

Het is een feit dat je je als halfbloed er altijd wel een beetje tussen in voelt blijven staan, omdat je ook van beide culturen een samensmelting bent.

Ik voel me wel trots dat ik een halfbloedje ben, je krijgt een exotisch uiterlijk mee en het maakt je net even anders 😉

-Love-

Iris

Delen:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: