Het dertigers dilemma / de spiegel

Het dertigers dilemma / de spiegel

De laatste tijd alleen maar a-ha momentjes, alsof de puzzel in elkaar valt en ik steeds beter begrijp waar het om draait en wat mijn patronen waren…
Een spiegel die voorgehouden wordt waarbij ik kan zien wie ik nu ben, maar ook wie ik was en wie ik altijd dacht dat ik was of moest zijn…..

Erkenning / goedkeuring
Zo kom ik erachter dat ik altijd op zoek ben naar erkenning en goedkeuring van mijn omgeving.
Zonder daarbij stil te staan wat voor mij goed voelt. Klinkt heel logisch, maar dat is dus iets wat voor mij niet logisch was.
Ik was toch veel bezig met wat anderen ergens van vonden. En daarnaast voelde ik vaak mijn eigen zelfkritiek, waardoor ik invulde dat mijn omgeving iets ergens van vond terwijl dat mijn eigen kritiek was.

Wellicht dat meerdere mensen dit hebben en dat het ook met leeftijd te maken heeft. Wanneer je tiener / twintiger bent, is jouw omgeving ook heel belangrijk. En ik merk dat na mijn dertigste er veel veranderd is. Ik ben op zoektocht gegaan naar mezelf en daarbij ingezien dat het ook echt draait om jezelf. De omgeving verandert vanzelf mee en gaat jou vaak meer waarderen, wanneer jij zeker bent van jezelf.

In september word ik 35 en ik denk aan de ene kant weleens had ik dit allemaal maar eerder geweten en aan de andere kant denk ik, het is nooit te laat om anders te gaan denken.




Plaatjes denker

Ik dacht heel erg in plaatjes. Zo moet het zijn en wanneer dat af week, veroordeelde ik dat.
Dit was naar mijn omgeving, maar vooral naar mezelf toe.

Het begon al met school, perse een HBO diploma moeten behalen, een relatie, samenwonen, kinderen, een koopwoning, op een bepaalde manier en binnen een bepaald tijdsbestek.
En dat is goed, om die doelen te stellen voor jezelf, de vraag is alleen, voel je je daarbij gelukkig?
Ik ben overigens ontzettend blij dat ik Gene & Nayeli niet heel laat gekregen heb, omdat ik daardoor ook jonger ben als hun wat ouder zijn.

Gelukkiger
Als ik nu kijk voel ik mij veel gelukkiger wanneer ik niet aan dat “plaatje ” voldoe, whatever that maybe.
Gescheiden zijn is nu eenmaal niet wat bij het maatschappelijk plaatje hoort, maar ik voel mij hier wel veel beter bij.
Natuurlijk wil ik niet mijn hele leven alleen blijven. Ik weet hoe fijn geborgenheid kan zijn en hoe fijn echte liefde is, hoe fijn het is wanneer je met iemand bent waarmee je het heel erg naar je zin hebt. Gelukkig heb ik die ervaring.

Go with the flow
Het helpt mij heel erg om in het hier en nu te leven. Als ik terugkijk op mijn leven tot nu toe, was ik vaak 10 stappen verder.
Ik genoot niet van de weg naar mijn doelen toe. Als ik die doelen maar haalde ongeacht hoe ik mij daarbij voelde.

Gevoel & communicatie
Deze 2 aspecten zijn zo belangrijk voor mij en is ook gebleken dat wanneer ik dit doe dat ik echt rust krijg.
Wanneer ik uit wat mijn gevoel is ( op de juiste manier) merk ik dat anderen hierdoor ook zich meer gaan uiten.
Dit is iets wat ik echt geleerd heb tijdens therapie en dat voelt zo goed!

Verantwoordelijkheid
In eerdere blogs al wel verteld dat ik hooggevoelig ben en daarbij hoort ook het grote verantwoordelijkheidsgevoel. Wanneer je dit in je jeugd meer nodig had dan anderen, is dit vaak sterker aanwezig omdat er een beroep op werd gedaan.
En ik merk dat ik in zoveel situaties die grote verantwoordelijkheid voel.

Zo ook met mijn kinderen en dat is zo’n grote les. Wanneer je daarvan bewust bent. Ik merk dat nu ik meer kan loslaten betreft mijn kinderen dat ik zelf ook rustiger ben. Minder tijd nodig heb voor mezelf en veel meer kan genieten van en met hun.

Dat is een proces waar ik doorheen moest en nu begin te merken dat de kinderen wat ouder worden dat die verantwoordelijkheid wat minder wordt. Natuurlijk heb ik de zorg voor hun en opvoeding, maar omdat ze zelf ook zelfstandiger worden, kan ik wat meer loslaten.
En ik laat ze ook meer los. De vraag is natuurlijk of je dat ook daadwerkelijk doet, want dat moet je ook doen en kunnen.

Zo merk ik dat wanneer Gene en Nayeli wat vaker met vriendjes en vriendinnetjes gaan spelen dat dit goed voor hun is en ook voor mij.
Dat zijn momenten van loslaten, maar ook van meer ruimte, minder verantwoording dat ik hun moet vermaken bijvoorbeeld.

En op vele vlakken speelt verantwoordelijkheid bij mij op. Daarom goed hier bewust van te zijn. Ik ben niet verantwoordelijk voor iedere situatie. Ook andere mensen dragen hun steentje bij en kunnen zich prima zelf redden.

Acceptatie
Ik merk ook dat je oneindig veel kan gaan graven in je verleden en in kenmerken bij jezelf die ontstaan zijn, maar het beste is om te accepteren. Gewoon het te laten zijn hoe het is. Natuurlijk wel blijven groeien en leren, maar niet continu na te denken of continu het verleden op te gaan zoeken of na te denken hoe je het allemaal anders moet doen in de toekomst.
Want het leven komt zoals het komt en die rust begin ik eindelijk te vinden, steeds meer en beter….

Jezelf zijn
Steeds meer weten wie ik ben, wat ik wil en dat is zo fijn.
De zoektocht naar jezelf gaat er niet om dat je verdwaald bent, jouw ware zelf is er gewoon, maar soms wel verstopt geraakt achter culturele/maatschappelijke achtergronden, meningen van anderen, niet juiste meningen die je als kind dacht dat de waarheid waren of volwassenen die jou deden geloven wie je was. Het vinden van jezelf is gewoonweg terugkeren naar jezelf. Een herinnering naar wie je was, voordat de wereld jou deed veranderen.

Het beste wat mij is overkomen….
Ook begin ik steeds meer te voelen dat mijn scheiding en burnout het beste is wat mij is overkomen. Natuurlijk voel ik mij af en toe nog wel schuldig naar mijn kinderen en schaam ik mij naar mijn omgeving, maar ook dit kan ik steeds meer loslaten.
Het ideale “plaatje ” voor hun is er niet, maar de vraag is of dat plaatje nodig is. Het is sowieso zoals het is, maar ook voel ik mij steeds rustiger daarbij.

Ook zag ik heel erg in dat ik zo hoge eisen stellen aan mezelf en aan mijn omgeving. Ik wilde graag dat plaatje voor hun weer compleet krijgen en dat zie ik nu heel anders. Ik zie dat hun gelukkig zijn, ik zie dat ik gelukkig ben en dat is het belangrijkste.
Daaruit voort komt rust en balans. Weten wie je bent, wat je gelukkig maakt en accepteren hoe het is.

Betreft relaties in de toekomst zie ik ook anders, ik weet dat ik wellicht niet aan een bepaald plaatje kan voldoen zoals er misschien geschetst wordt door de omgeving, maar ik zal kiezen wat bij mij en bij ons past.
Zonder te kijken naar wat een omgeving doet of vindt of waarvan ik denk dat ze dat vinden of hoe het moet.
Je doorloopt fases in jouw leven en op sommige momenten voelt iets goed en dan moet je dat volgen. Ook jouw hart volgen is heel belangrijk.

Bali
Het komt steeds dichterbij en daar ik eerst enorme angsten had, voelt het nu steeds rustiger. Ik laat het allemaal op mij afkomen. Ik geniet nu onwijs van Gene & Nayeli en heb een hele leuke fijne tijd met hun. Doe leuke dingen met ze en zeg ook vaak tegen hun hoeveel ik van ze hou. Ik weet dat dit met mijn reis te maken heeft en dat is ook oke. Ik verwen ze soms ook wat meer merk ik, maar dat mag gewoon.

Ik ben zo benieuwd hoe ik het ga vinden, alleen op vakantie zonder kinderen. In de laatste week zijn mijn oom, tante, neefje en nichtje ook op Bali, dus ik zal niet helemaal alleen zijn. Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn reis naar Bali. Hoe, wat wanneer merk je vanzelf op de blog / instagram.

-Love-

Iris

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.