Van relaties kun je veel leren part 2

Van relaties kun je veel leren part 2

Als je puber bent, ontdek je wie je bent. Wanneer je goede steun krijgt van ouders, mag je ook puber zijn en word je geaccepteerd voor wie je bent. Het zit het hem erin wanneer je die steun niet krijgt of hebt gekregen om welke reden dan ook.

Wanneer je geen puber hebt kunnen zijn, ben je ook niet in staat om te ontdekken wie je echt bent en wat je wilt.
Vaak maak je dan ook verkeerde keuzes op het gebied van liefdesrelaties, maar het mooie is, dit hoeft niet altijd een nadeel te zijn, je kunt ook veel leren van relaties en een stukje helen.

Persoonlijk
Als ik naar mijn situatie kijk, ben ik niet echt een puber geweest, in de zin, dat ik mezelf echt goed kon ontdekken en mezelf kon zijn. Ik merkte daarom dat ik vaak in relaties terechtkwam waar het aantrekken en afstoten was.
Een soort herkenning. En iets wat ik in mij had, dus zocht ik dat ook op of wakkerde dit aan, omdat het bekend was.

Healing
Het mooie daarvan wel is dat wanneer je er bewust van bent dat je de mogelijkheid hebt om dat stukje te healen.
Dit is vaak een proces waar je niet direct alert op bent. Er worden spiegels voorgehouden en wanneer je wakker bent is dat vaak een hele mooie kans om ermee aan de slag te gaan. Niets gebeurt voor niets. Alle mensen die je tegenkomt, hebben een reden, daar geloof ik in.

En dat is een fase waar ik nu pas in zit. Ik had dit liever gehad toen ik 16 was, maar goed het leven loopt soms anders en aan de andere kant had ik er ook pas achter kunnen komen als ik 60 zou zijn.

Vaak lieve mannen, die best veel moeite deden om mij te krijgen en vervolgens eigenlijk een beetje teveel aan zichzelf dachten. De relaties waren dan mijn verantwoordelijkheid en draaide eigenlijk alleen op mij, er was dan sprake van een soort afwezigheid op bepaalde gebieden. Ik gaf altijd heel veel en dat is iets wat ik deed, dus wie kun je daarvoor blamen? Alleen jezelf, door dit niet meer te doen.

Geven
Dat is ook iets wat je niet lang vol kunt houden, alleen maar geven. Zo kan iemand ook alleen maar nemen van je.
Dat is ook een van de redenen geweest dat ik een burnout kreeg.

Er moest iets veranderen, na zoveel jaren van uitleveren. Altijd maar geven, meer dan 100% geven om maar gezien te worden, erkenning te krijgen en acceptatie. Geven kan op verschillende manieren zijn, het is vaak een gevoel. Een gevoel dat je de kar trekt, omdat ik een ondernemend iemand ben, dat mensen toch wel denken “oh die Iris doet het allemaal wel”.

Wat voor lessen kan ik hieruit trekken?
Waarvan ik nu weet dat het in jou zelf zit. Jij moet jezelf accepteren, erkennen, daarna komt een relatie eventueel.
Ik neem het niemand kwalijk, iedereen heeft goede en minder goede punten.
Ik kijk alleen naar mijn deel. Wat voor lessen zijn hieruit te trekken? Ik zie het als een healingsproces. Je kunt jezelf helen wanneer je hier alert op bent tijdens een relatie. Wanneer je bepaalde patronen ziet terugkomen, weet je dat je in het proces nog zit van healen.

Wederzijdse verbinding
Een relatie moet een wederzijdse verbinding zijn. Beide geven en nemen evenveel, het kan weleens wat meer zijn, maar het moet wel weer in balans komen. Soms geeft de een meer door een bepaalde gebeurtenis, daarna hoort het weer recht getrokken te worden. Nogmaals dit is een gevoel, dit is weten. Je weet wanneer je in een wederzijdse relatie zit.

Vaak wordt er ook gesproken over werken aan een relatie en niet struggelen in een relatie. Struggles is eigenlijk foute boel, dat betekent dat het niet in evenwicht is, waardoor er teleurstelling is. En dat kan eigenlijk niet evenaart worden.

En dan moet je je realiseren dat je niet bij elkaar past. Als je teveel energie ergens in moet steken, als het minder oplevert dan het opbrengt, als je je nog steeds alleen voelt, terwijl je in een relatie zit, dan is het een teken.

Hoe ga je ermee om
En ik ben echt dankbaar voor deze wake up calls
( burnout en scheiding) maar ook voor deze bewustwoording en heling.
Dat dit bestaat. Je zou denken het leven overkomt je, soms heb je geluk en soms wat minder.
Maar ik zie steeds meer in dat er heel veel in jouw eigen handen ligt. Niet altijd wat je overkomt, maar wel hoe je ermee om gaat. En het leven gaat je dan belonen. Dat is iets wat ik de laatste 2 jaar al zie.

Het gaat met ups en downs en daar kijk ik ook niet meer van op.
Struggles zijn voor mij niet onbekend, dat is niet om zielig te doen en het kan allemaal erger, dat besef ik ook.
Het blijft altijd hoe jij ermee omgaat.

Positief zijn, jouw leermomenten pakken, goed begrenzen, dingen doen die energie geven, praten erover als je de behoefte hebt / hulp aannemen, verwerken, actie erop nemen en doorgaan.
En uiteindelijk geloof ik erin dat wanneer je bepaalde struggles hebt overwonnen dat er een heel mooi leven staat te wachten. Ik zie ook vaak wat het echte mooie leven al te bieden heeft. Het zijn nog korte momentjes, maar wel heel waardevol.

NU
Ik heb laatst het boek De kracht van het Nu weer gelezen, dit was overigens heel wat jaren geleden en alles wat daarin staat is ( nog steeds moeilijk te begrijpen) maar als je je goed concentreert snap je precies wat er in dat boek staat.
En het geeft zoveel rust wanneer je echt in dit moment bent en niet in het verleden of in de toekomst, gewoonweg omdat je daar geen invloed op hebt.

Mindfull aanwezig
Ik probeer het toe te passen met kleine stapjes, door meer te beseffen waar ik ben, wat ik zie, wat ik ruik, wat ik voel, in plaats van doorrazen en nadenken over dingen die je toch niet kunt veranderen en vaak gebaseerd zijn op angst.

En wat heb je aan angst? Angst is alleen voor dreiging nodig, maar niet voor allerlei zaken die je in het verleden bent tegengekomen en verwacht dat het in de toekomst ook zo zal zijn. Dat kan niet, alles veranderd. Jijzelf, je omgeving, het is niet altijd hetzelfde als gisteren of eergisteren.
Daarom heb je iedere dag weer een kans om er iets moois van te maken. En hoe mooier jij jouw leven leeft, hoe beter het zal gaan.

Op dit moment vind ik het belangrijk om een goed leven te hebben met mijn kinderen. Ze zijn pas 6 en 4 en hebben mij als moeder nodig. Dit betekent niet dat ik geen plezier mag hebben of alleen maar moet moederen, maar wel dat ik het belangrijk vind dat zij weten dat ik er voor hun ben.

Het is af en toe vechten, maar ik weet dat er een dag gaat komen dat alles in rust is.
En dat alleen al is heerlijk, rust, weten dat je terugkijkt en tevreden bent met hoe je hebt gehandeld, wie je bent als mens.

Soms kun je je alleen voelen, in de opvoeding, in de weekenden, maar dat moet geen reden zijn om maar een relatie te hebben. Een relatie heb je omdat het een toegevoegde waarde is aan jouw leven.
En wanneer je helemaal tevreden bent met jezelf, met je kinderen, het leven dat je hebt, komt de rest vanzelf.

-Love-

Iris

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.