#personal Iris: hoe het nu met ons gaat

#personal Iris: hoe het nu met ons gaat

Hello, het is alweer even geleden dat we een update hebben gedeeld over hoe het nu met ons gaat.

Jullie volgen ons al een tijdje en hebben denk ik wel meegemaakt dat ik in maart 2017 gescheiden ben, na een relatie van 10 jaar en twee kinderen heb, Gene en Nayeli die toen 2 en 4 waren. Niet dat ik weer helemaal terug wil naar die tijd, maar het is goed om af en toe terug te kijken om te zien hoe je gegroeid bent of wat er allemaal veranderd is.

Ik dacht het is misschien wel weer eens leuk te delen hoe het nu weer met ons gaat, voor mama’s in het algemeen die ons volgen, maar ook voor mama’s die een scheiding hebben meegemaakt of op het punt staan te scheiden of die gewoon uit interesse het leuk vinden te weten hoe het gaat.

Schaamte
Aan mezelf merkte ik lang dat ik me schaamde als ik aan mensen moest vertellen dat ik gescheiden ben.
Soms kom je in nieuwe situaties met je kinderen, zoals bij de zwemles bijvoorbeeld en dan voelde ik dat ik wilde vermijden om te zeggen dat ik gescheiden ben. Maar sinds ik het gewoon zeg, voelt het eigenlijk goed.
Ik merkte ook dat toen ik het vertelde dat de moeder waarmee ik het gesprek had direct zei dat ze het in haar omgeving ook vaker tegenkomt en dan heb je gelijk veel meer om over te praten.

Ook van andere gescheiden moeders hoor ik dit, dat ze zich schamen naar hun omgeving, maar ook naar hun kinderen toe. En dat is juist zo belangrijk. Dat je je niet hoeft te schamen, want je maakt nu eenmaal keuzes in je leven waar je later op terugkomt. Wanneer je je gaat schamen, sluit je je af en dat kan effect hebben op jezelf, jouw eigen groei om verder te gaan, maar ook voelen kinderen dit aan. Je mag op keuzes terugkomen en dan het beste doen voor jezelf en iedereen erom heen, dat geef je kinderen dan ook mee.

Ik doe er alles voor dat Gene en Nayeli een goede basis meekrijgen. En ik zie hun stralen en rust hebben en dat geeft mij ook een goed gevoel.

Openstellen
Het is zo’n les voor mij te weten dat wanneer ik me meer open durf te stellen, niet schaam of bang ben voor de reacties van wat anderen vinden dat het veel beter werkt.
Ik heb weleens eerder gedeeld dat ik in therapie zit. Dat is 1x in de week en daarin kreeg ik vorige week ook een compliment dat ze merken dat ik zo open ben geworden.
Alles bespreekbaar durf te maken, zelfs de diepste schaamtes en dat is zo fijn. En ook richting mijn familie deel ik veel meer hoe ik mij voel of als ik ergens mee zit. Dat begrip wat je dan vaak krijgt dat is zo de moeite waard, want daardoor snappen mensen je beter.

Kinderen
Ook richting mijn kinderen merk ik de groei. Ik benoem ook veel meer naar hun toe. Dat wanneer ik minder goed in mijn vel zit, dit gewoon tegen hun zeg.
Natuurlijk probeer ik dit wel enigszins genuanceerd te doen, maar ook weer niet teveel, want het is de waarheid en die voelen kinderen toch aan, dus dan kun je er maar beter open over zijn.

Ik vraag ook aan Gene en Nayeli bijvoorbeeld of ze weten wat emoties of gevoelens zijn en dan vraag ik hoe ze zich voelen. En dat is zo fijn te zien dat ze het begrijpen. Ze leren het ook wel een beetje op school begreep ik, maar het is altijd goed om dit bespreekbaar te maken.

In mijn therapiegroep merkte ik ook dat er mensen zijn die paniekaanvallen hebben bijvoorbeeld en dat zijn vaak opgekropte dingen die je niet wilt uiten naar de buitenwereld om welke reden ook. Maar eigenlijk komt dat er dus altijd uit en krijg je er zelf last van.
Het zijn emoties die je kunt vergelijken met een bal die je lang onder water kunt duwen, maar uiteindelijk komt die bovendrijven. Praten is dan de enige remedie, het van je af praten, het uiten ervan.

Zorgen voor kinderen maar ook kiezen voor jezelf
Voor mij is de tijd aangebroken om weer in de maatschappij te stappen, een opleiding te gaan volgen, werk te vinden dat bij mij past. Mij te focussen op mezelf en op mijn kinderen.
En ik weet dat wanneer daar de rust in zit, het geluk er ook is voor andere dingen.

Ik denk ook dat daarin de kracht zit voor moeders. Dat je er wel bent voor je kinderen, maar ook kunt kiezen voor jezelf en je eigen geluk. Werk is daarom al heel fijn om te hebben, omdat je je daarom blijft ontwikkelen en dingen voor jezelf doet. Het moederschap is natuurlijk heel leuk, maar het kan ook veel van jezelf vragen.

Zoals ik al vaker gedeeld heb ga ik naar Bali zonder kinderen en daarin voelt het ook of ik antwoorden zal gaan vinden over mezelf. Je bent dan helemaal op jezelf aangewezen en net als dat ik al veel sterker ben geworden door alle veranderingen in mijn leven, zal die reis me ook weer sterker gaan maken als moeder zijnde, althans zo voelt het.

Social media / verwerking / steun
Tot slot merk ik dat ik het soms zo helend kan vinden om mijn gevoelens te delen en kwetsbaarheid te tonen hier op social media. De herkenning die je hebt bij anderen of krijgt van anderen wanneer je zelf iets deelt, de gesprekken die soms tot stand komen naar aanleiding van wat je gedeeld hebt, het helpt mij in het proces van verwerking enorm.
Ik heb leuke mensen al mogen ontmoeten hier op instagram en vind dat zo fijn.

Ook zie ik het op instagram veel meer, het is een trend aan het worden om meer te delen van jezelf en dat het kan helpen bij verwerking en heling. Je kunt je erdoor gesteund voelen en dat is heel fijn, zeker omdat we toch in een tijd leven waarin we niet meer continu met onze familie zijn of buren over de vloer hebben.

We zijn allemaal meer gericht op ons eigen leven en vaak druk met werken en ons terugtrekken in ons eigen huis. En dan is social media wel een fijn forum om toch informatie met anderen te kunnen delen.
Dat wilde ik nog even gezegd hebben.

Bedankt voor de lieve mensen die ik hier ontmoet heb.

-Love-
Iris

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.