#blog 3 Sarah; de (h) eerlijke kleuter

#blog 3 Sarah; de (h) eerlijke kleuter
‘Kijk mam, gebroken armen!’ Schreeuwt mijn kleuter terwijl er een verminkte man of vrouw, ik twijfel nog steeds aan de geaardheid van deze persoon, voorbij rijdt in haar of zijn rolstoel.
Ik. Schaam. Me. Dood.

Samen met mijn man die me aankijkt met een blik van doe iets, wat dan ook, zodat dit kind zijn mond, of eigenlijk zijn bek, dicht houdt.

De man, of vrouw, stopt en kijkt D’leh boos aan. ‘Nee’ zegt hij nors. Dan rijdt hij weer verder.
Wat nee, denk ik. Je hebt geen gebroken armen? Toch zijn ze er voor de helft af. Ook je benen zijn vrij kort, je mag blij zijn dat m’n kind niet iets riep als: ‘Kijk! Een kabouter!’

Ja, ik heb nu officieel een kind dat hele gênante dingen zegt. Op heel gênante momenten. Zoals: ‘Ik ga achter deze billen staan’ als we aansluiten bij een rij achter de kassa.

Of: ‘Mama, die mevrouw is boos!’ Nee en dit fluistert hij niet, dit gaat op standje 100 terwijl de mevrouw achter de kassa staat en ik aan het afrekenen ben. ‘Nee, dat lijkt misschien een beetje zo.’ Fluister ik terwijl ik naar de grond kijk. ‘Nee, mama, kijk maar ze heeft hele boze wenkbrauwen!’ Aargh. Waar is precies het verdwijnluik? Mag ik daar even gebruik van maken? Daag.

Of: ‘Is dat een meneer of een mevrouw?’
Ook weer op standje 100.

En echt, dit doet hij niet om vervelend te zijn. Zo kan hij ook hele lieve dingen zeggen zoals: ‘Die meneer is echt SUPER DUPER lief.’ (Dit riep hij een keer over een naar bier stinkende zwerver die met ons een praatje kwam maken. Dit ging ook niet zonder afkeurende blikken. Wie laat z’n kind nou zo dicht in de buurt van zo’n viezerik komen).

Hoe dan ook, hij is nogal sfeergevoelig, hij lijkt precies te weten hoe mensen zich voelen.
En wij volwassenen weten blijkbaar niet hoe we hier mee om moeten gaan.

We denken, of zeggen in sommige gevallen, nee joh, haha, doe niet zo raar. Je zegt maar wat. Niet waar. Gewoon echt niet waar.

Maar kinderen zijn niet dom hoor. Ze hebben alle tijd hier mee bezig te zijn. Ze worden zelfs geacht emoties te leren. Eerst bang, blij, boos, verdrietig. Dan komen de meer ingewikkelde emoties als jaloers, verlegen en afkeer.
Het kan dus zijn dat D’leh, of een andere kleuter, een keer roept: ‘Kijk mam, die mevrouw is jaloers!’
Aan mij de taak om hem emoties te leren en hem vervolgens weer de mond te snoeren.

Best lastig hoor.

Hoe leg je een kind uit, dat hij gelijk heeft, over bijvoorbeeld de gebroken armen van die mevrouw/meneer maar dat hij dit niet mag zeggen? Of wel mag zeggen maar dan heel zachtjes in mijn oor? In al zijn onschuldige enthousiasme?

Maken wij volwassenen het allemaal niet wat moeilijker dan het is? Want het is niet netjes zo over mensen te praten. Dat zeg ik hem. Maar hij begrijpt dat niet. Waarom? Omdat hij, en alle andere kleuters met hem, niemand wil vernederen. Die emotie kent hij niet eens. Hij weet ook niet wat ‘netjes’ is. Ik weet niet eens hoe ik hem dat uitleg. ‘Mam, wat is netjes.’ ‘Uh, dat is iets waar grote mensen blij van worden.’ Ja, man, goed verhaal.

Een kind ziet iets, en is in onschuld verwonderd, of verbaasd en roept uit enthousiasme wat hij ziet. Net zoals wanneer ze een vliegtuig zien. En dan is het volkomen prima als ze roepen: ‘Kijk mama, een heel klein vliegtuigje!’
Nee, wij volwassenen zijn niet zo gediend van de eerlijkheid van een kind. Van de spiegel die ze ons voor houden.
Ook al roepen we zo hard: ‘Ik ben volkomen oké met mezelf, ik heb mezelf geaccepteerd zoals ik ben.’

Toch is het lastig als een kind die spiegel er weer bij pakt.

Maar kom op lieve volwassenen. Zullen we alsjeblieft geen afkeer krijgen van deze heerlijke eerlijke enthousiastelingen? En mocht je een arm of een been missen en een kleuter staart je vragend aan, zou je dan alsjeblieft uit willen leggen wat er is gebeurd. Zodat die arme moeder die zich rot schaamt het niet uit hoeft te leggen omdat zij nou eenmaal ook niet weet wat er is gebeurd? En als ze toch probeert uit te leggen waarom die mevrouw of meneer zo klein is, ze in ieder geval geen boze blik toegeworpen krijgt?

Alvast bedankt. Want de wereld is een mooie plek, met allemaal leuke, mooie, lelijke, grote, kleine, aparte, en gekke mensen. En sommigen daarvan hebben onze kleuters nog nooit gezien.

Zij willen de grote wereld zo graag leren kennen, en dat gaat niet, als we niet eerlijk zijn.

Sarah

Share:

1 Reactie

  1. Kim
    11 november 2018 / 10:56 am

    Prachtig geschreven 💕

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.