#blog 2 Shari; van perfecte zwangerschap naar traumatische bevalling

#blog 2 Shari; van perfecte zwangerschap naar traumatische bevalling

Kennen jullie ook de quote “hey, het is oké, maak depressie bespreekbaar!”?
Het is de bekende quote van een campagne vanuit de overheid.

Maar waarom begin ik hierover? Het is mij ook overkomen en net als velen die in een depressie zitten/zaten, wordt er niet tot nauwelijks over gepraat…

Sterker nog: er zijn misschien wel familieleden die deze blog lezen en er nu pas achter komen wat mij ruim anderhalf jaar geleden eigenlijk overkwam.

Perfecte zwangerschap
Mijn zwangerschap verliep echt fantastisch! Ik zou het iedere mommy to be van harte gunnen.

In het begin was ik (net als iedereen) erg moe, maar na de drie maanden heb ik eigenlijk nergens last van gehad. Geen misselijkheid, niets!

Ik voelde me kiplekker en ik was trots op mijn buik. Ik was (naar horen zeggen) mooi zwanger en voelde me totaal niet onaantrekkelijk of dik. Ik was helemaal happy!

Begin januari 2017 kreeg ik net als heel Nederland een flinke griep. Iedereen stak elkaar aan en ondanks dat ik nooit ziek ben dacht ik: “ach, mijn weerstand zal wel wat lager zijn nu ik zwanger ben.” Die griep nam ik dan ook maar voor wat het was.

Toen wij in week 35 voor een normale controle naar de verloskundige gingen, was er ook niets aan de hand. Bij de standaard vraag over hoe ik mij voelde zei ik dan ook dat ik een griepje onder leden had maar dat het verder prima ging.

Er volgden nog wat controles en we eindigden met het meten van de bloeddruk, die overigens altijd perfect was tijdens de zwangerschap. Behalve op die dag…

Mijn bloeddruk was erg hoog en volgens protocol moest ik door naar het ziekenhuis om daar nog wat extra tests te doen.

Mijn vriend en ik gingen naar het ziekenhuis, maar bleven er eigenlijk vrij nuchter onder. In het ziekenhuis checkten ze mijn bloeddruk en urine. Er was geen reden tot onrust, dus over twee dagen moest ik nog maar extra op controle bij de verloskundige.

Dat deden we dan ook en vervolgens moesten we wéér door naar het ziekenhuis. Daar werden mijn bloeddruk en urine nogmaals gecheckt en werd ik aan een CTG-scan gelegd om de hartslag van onze dochter te checken.

Volgens de laatste urine check was er nog geen officiële sprake van zwangerschapsvergiftiging, maar zat ik volgens de gewonden eiwitten in mijn urine ‘op het randje’.

Ik mocht naar huis maar ik moest vanaf de dag erna 24 uur urine opsparen en bij het ziekenhuis inleveren. Een dag daarna zou de uitslag bekend zijn en werd ik gebeld.

Zwangerschapsvergiftiging
Het ziekenhuis belde: “Kunt u vanavond nog met een goedgevulde tas naar het ziekenhuis komen? U moet hier blijven tot het einde van uw zwangerschap.” Ik barstte in tranen uit omdat ik dacht: “wat is er nou, ik voel me toch gewoon goed?!”

Ik begreep niet dat ik ziek was terwijl ik me niet ziek voelde. Daarnaast had ik nog nooit in het ziekenhuis gelegen.

Ik moest rusten en dat heb ik geweten! Ze waren in het ziekenhuis streng voor me: Ik mocht mijn kamer niet echt uit om te wandelen of de tijd te doden.

Ik mocht alleen ijsberen in de gang (lees: 2 meter heen en weer lopen), ik mocht alleen visite op bepaalde tijdstippen, ik moest verplicht middagdutjes doen en dat was het. Gelukkig had ik nog een laptop en televisie.

Als mijn vriend ’s avonds kwam, moesten we goedkeuring vragen om een rondje over de etage te lopen. In één week mocht ik dat welgeteld twee keer… Je begrijpt dus dat ik me erg verveelde. Daarnaast kreeg ik medicatie voor mijn hoge bloeddruk en was ik (volgens mijn bezoek) erg duf.

Dagelijks kreeg ik bloedonderzoeken, moest ik lang aan de CTG-scan liggen en werden mij steeds dezelfde vragen gesteld (had ik last van hoofdpijn, duizeligheid, misselijkheid, vocht etc etc.) en elke dag was mijn antwoord op elke vraag “Nee”.

Mocht ik niet gewoon naar huis?! Ik voelde me nog steeds prima en vooral niet ziek!

Op vrijdag hebben de artsen besloten mij na het weekend (37 +0 wkn) in te leiden. Dat vond ik best eng want ik had liever dat mijn vliezen zouden breken en dat ik me dan gewoon aan de situatie over moest geven.

Nu moest ik nog twee nachten vol zenuwen slapen en zou ik maandag een dochter hebben…

De bevalling
Op maandag 30 januari 2017 was het dan zover. De avond ervoor hadden ze een zogeheten ‘ballonnetje’ ingebracht om al wat ontsluiting te creëren en dat was met succes. Ik had al twee centimeter ontsluiting in de ochtend.

Om 8:30 werd ik van de kamer opgehaald en mijn vriend en ik werden naar een verloskamer met bad gebracht.

Vanaf circa 9:00 hebben ze mij weeën-opwekkers gegeven. Deze werkten al best snel. Het tijdsbesef tijdens de bevalling is mij tot op de dag van vandaag geheel onduidelijk. Wat ik nog wel weet is dat ik vrij vlot een volledige ontsluiting had, ik hevige weeën had in mijn buik, rug én benen en dat ik gesmeekt heb het snel voorbij te laten gaan.

De verloskundigen dachten waarschijnlijk: “ja dat horen we hele dagen van alle vrouwen die bevallen, dus kom op, nog even doorgaan!”

Dat ‘doorgaan’ resulteerde in een personeelswissel (want de dienst van het eerste team zat er intussen al op).

Ik heb in bad gelegen, op de baarkruk gezeten, alle hoeken van de kamer gezien en kwam elke keer weer terug bij het ziekenhuisbed.

Daar heb ik geperst totdat ik niet meer kon. Mijn energie was op en alles deed pijn. Ook dat zullen de verloskundigen al duizenden keren gehoord hebben tijdens alle bevallingen, maar ik ken mijn lichaam en ik voelde gewoon dat dit niet normaal was. Helaas luisterde niemand.

Spoedkeizersnede onder algehele narcose
Als laatste poging werd er nog een gynaecoloog opgeroepen. Zij zou met behulp van een vacuümpomp wel even zorgen voor een natuurlijke bevalling. Poging mislukt!

Na al die uren zwoegen concludeerden ze in het ziekenhuis dat onze dochter net een tikkie verkeerd lag met haar hoofd en dat ze er nooit via de natuurlijke weg uit had gekund. “Wat een prutsers!” dacht ik toen, maar ik was te moe om boos te zijn.

De gynaecoloog zei: “we gaan een spoedkeizersnede doen.” Wat klonk dat als muziek in de oren, eindelijk werd ik ‘verlost’!

Eenmaal in de operatiekamer kreeg ik een ruggenprik.

Ik weet niet eens meer of die pijn deed. Wat ik nog wel weet, was dat de artsen zeiden: “je benen zullen nu een beetje gaan tintelen, ze zullen wat warm aanvoelen en zwaar worden.”

Op het moment dat ze controleerden of de ruggenprik had gewerkt, kon ik mijn benen gewoon optillen.

Dat was natuurlijk niet de bedoeling en ze gingen op de O.K. meteen over op een algehele narcose. Dat kon er natuurlijk ook nog wel bij…

Jullie begrijpen dat ik de geboorte van onze dochter dus niet heb meegekregen, daarnaast had ik bijna twee liter bloed verloren, dus het was alles behalve goed verlopen allemaal.

Gelukkig was ik de twee opvolgende dagen niet alleen in het ziekenhuis. Mijn vriend en Genova sliepen bij mij in de familiekamer. Ik zat nog aan de medicatie en pijnstillers en was nog lang niet mezelf.

Ook toen we eenmaal thuis waren moesten we alles laten bezinken en had ik/hadden we totaal geen zin in bezoek.

In de kraamweek heb ik veel geslapen en was ik nog steeds slap door de bevalling en de keizersnede. Ik kon mijn eigen dochter niet eens in bad doen of verschonen, want ik was veel te slap om lang genoeg te staan.

Daarnaast kreeg ik in diezelfde kraamweek nog een andere klap uit onverwachte hoek te verwerken, na mijn zwangerschapsverlof zou ik werkloos raken. De afdeling verhuisde naar Amsterdam en kort door de bocht gezegd, je kon mee verhuizen of niet.

Mijn functie vond ik niet interessant genoeg om er elke dag voor op en neer te reizen en hoopte op een andere functie binnen het bedrijf, maar dan wel gewoon in Arnhem.

Na mijn verlof zou ik officieel nog maar zes weken hoeven werken totdat mijn contract afliep. Wat een fijn vooruitzicht als ‘kersverse moeder’. Mijn roze wolk was in ieder geval nergens te bekennen.

Depressie
Mijn vriend moest intussen ook weer aan het werk en ze hadden bij hun familiebedrijf een grote verhuizing naar een nieuw bedrijfspand. Wat een rot timing! Hij werkte veel over en ze hadden allen een flinke deadline te behalen.

Ik zat doordeweeks vaak tot laat alleen thuis en ook delen van weekenden moest mijn vriend naar zijn werk.

Daar zat ik dan, ALLEEN. “Maar ík bén onafhankelijk!” (dacht ik toen vast).

Ik haat het om afhankelijk te zijn van iemand en ik ga altijd door. Opgeven ken ik niet en zwakte toegeven al helemaal niet. En toen kwam daar die ene de klap…

Elke keer als iemand mij vol enthousiasme vroeg hoe het met mij ging (na de bevalling) wist ik het antwoord zo te verdraaien dat ik antwoord gaf op een heel andere vraag.

Ik zei elke keer: “Oh Genova doet het zo goed, ze is zo makkelijk!” en “we hebben echt geen kind aan Genova, het is echt een makkelijke baby, we hebben niets te klagen.”

Volgens mij had niemand het door, maar het waren echt mijn standaard antwoorden. Alles om er voor te zorgen dat niemand specifiek naar mijn gevoelens vroeg. Intussen kon ik wel janken.

Ondanks dat ik altijd sterk ben, brak óók ík een keer. Het heeft een paar maanden geduurd voordat dit gebeurde.

Toen ik merkte dat ik om het kleinste dingen moest huilen en dit intussen echt niet meer met de kraamtranen of hormonen te maken had, ben ik naar de huisarts gegaan.

Uiteindelijk ben ik een paar maanden naar een psycholoog geweest en heb ik alles een plekje kunnen geven.

Controlfreak vs loslaten
De bevalling is intussen 21 maanden geleden en ik kan er nu ook gemakkelijk over praten.

Ook kwam ik erachter dat ik altijd een controlfreak ben en de controle dus kwijt raakte vanaf het moment dat er zwangerschapsvergiftiging bij me werd geconstateerd en ik onverwachts in het ziekenhuis moest blijven.

Thuis was nog zoveel te doen, de babykamer was nog niet klaar en ík kon niets meer doen! Ik moest me er aan overgeven.

Dat was in mijn hoofd al een ramp en de rest van de bevalling heeft het alleen maar erger gemaakt.

Nog steeds heb ik niet de behoefte (gehad) om mijn depressie met al mijn naasten te delen. Er zijn maar een paar mensen in mijn omgeving die van deze situatie afweten.

Zoals ik al eerder zei wil ik altijd als sterke vrouw overkomen en heb ik het goed kunnen verbergen. Dit was echter een masker, maar dat was voor mij toen de beste manier.

Ik weet niet of ik er goed aan heb gedaan, maar daar kan ik niets meer aan veranderen. Ik kijk nu alleen maar vooruit en geniet van mijn mooie gezin.

Wat ik wil meegeven aan andere mensen die zich in mijn verhaal kunnen vinden, is dat zij op tijd aan de bel trekken en uitspreken hoe zij zich voelen. Laat je omgeving je helpen en houd jezelf niet continu groot…

Tot de volgende keer!

XOXO Shari

 

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.