#blog 2 Jody; als de kinderwens groot is, maar de onzekerheid nog groter

#blog 2 Jody; als de kinderwens groot is, maar de onzekerheid nog groter

Al toen ik nog erg jong was wist ik dat ik ooit moeder wilde worden. Op dat moment sta je er niet bij stil dat zwanger worden niet altijd vanzelfsprekend is.

Toch werd ik naarmate ik ouder werd steeds vaker onzeker over deze wens. In deze blog wil ik jullie hierin meenemen en deel ik mijn ervaringen en gevoelens.

2015 – Het jaar van de diagnose
Al maanden had ik vage klachten. Ik was vaak ontzettend moe, voelde mij lusteloos, had weinig energie, veel last van misselijkheid en hoofdpijn.

Geen klachten die mij echt in de weg stonden, maar fit voelde ik mij niet. De huisarts kon ook niet echt de vinger op de zere plek leggen. Uit verschillende onderzoeken kwam niets ernstigs (en dat is toch wel even een opluchting als het BRCA-gen in je familie zit).

Even opperde hij nog of ik niet een burn-out kon hebben. Ik was net afgestudeerd aan de universiteit, vrijwel direct aan mijn eerste fulltime baan begonnen en samen gaan wonen met Dylan. Best veel grote veranderingen in een keer.

Ook had ik de afgelopen jaren veel mensen uit mijn directe omgeving verloren (hierover vertel ik in een volgende blog wellicht meer).

Al met al waren het dus best heftige jaren voor een twintiger. En toch had ik niet het idee dat een burn-out verantwoordelijk was voor mijn klachten.

En dat was het ook niet. Mijn schildklierwaarden bleken niet goed te zijn. Er verstreken maanden van onderzoeken en het juist instellen van de medicijnen.

Mijn huisarts kreeg mijn waarden niet onder controle, waardoor ik vervolgens werd doorverwezen naar een internist in het ziekenhuis.

Ook zij slaagden er niet in om mijn te traag werkende schildklier onder controle te krijgen. Dus, op naar een ander ziekenhuis voor een second opinion.

Uiteindelijk werd duidelijk waarom de medicatie niet aansloeg, ik bleek de auto-immuun variant ‘Hashimito’ te hebben.

Doordat je afweersysteem je lichaamseigen (schildklier) cellen aanvalt ontstaat er een chronische ontsteking in je schildklier, gaat je schildklier geleidelijk langzamer werken en wordt er steeds minderschildklierhormoon aangemaakt. En laat je schildklier nou nét alle organen in je lichaam aansturen…

De internist is altijd duidelijk geweest over de bijwerkingen die deze ziekte met zich mee kon brengen. Er werd mij dan ook meerdere malen op het hart gedrukt dat zwanger worden niet heel vanzelfsprekend zou zijn.

Op dat moment was dit nog niet direct iets waar ik mij zorgen om ging maken, maar nadat alles geland was dacht ik er toch wel steeds vaker over na.

In oktober 2015 besloot ik dan ook om met de pil te stoppen. Niet direct om zwanger te raken, maar meer met de gedachte dat ik nu liever niet nóg meer hormonen in mijn lichaam wilde stoppen.

Het leek mij ook prettig om alvast te ‘ontpillen’. Gelukkig kwam mijn menstruatie meteen regelmatig op gang en kreeg mijn lichaam de tijd om bij te komen.

2016 – We gingen het avontuur aan
In het voorjaar van 2016 besloten Dylan en ik om volledig voor onze kinderwens te gaan. Deze wens was altijd al erg groot.

Beide zijn we gek op kinderen en droomden we altijd al van een mooi gezin. Aangezien het nog wel eens moeilijk kon worden, waren we het erover eens dat we er gewoon voor moesten gaan.

We zouden wel zien wanneer het ons gegund was! Er was absoluut geen tijdsdruk, want op dat moment was ik 24 jaar. Zwanger worden voelde daarnaast niet onmogelijk en ik vond het mega stoer en volwassen van ons om dit samen aan te gaan.

Na bijna een jaar hadden we helaas nog steeds geen succes. Ik had het hier soms best moeilijk mee, maar kon het nog wel goed wegzetten.

Er zijn altijd mensen al langer bezig met hun kinderwens én ik was nog jong, dus eigenlijk vond ik dat ik niet mocht klagen.

Toch werd mijn onzekerheid wel steeds groter. Niet alleen omdat de mensen in onze omgeving allemaal snel en moeiteloos zwanger raakten (ik weet het, vergelijken is het domste wat je kunt doen, maar je doet het toch). Ook was ik de afgelopen jaren het vertrouwen in mijn lichaam behoorlijk kwijt geraakt.

Mijn cyclussen waren ineens ook niet meer zo regelmatig, soms hadden ze zelfs een duur van 50 dagen. De huisarts was bekend met onze kinderwens en mijn medische dossier en besloot ons na dit jaar door te sturen naar de gynaecoloog voor verder onderzoek.

Vrijwel direct werd ons verteld dat zij vrij weinig voor ons konden betekenen en zo werden we begin 2017 doorverwezen naar de fertiliteitskliniek.


Een van de vele negatieve testen die ik deed. Op een gegeven moment ben ik gestopt met deze Clearblue testen, ik vond die zin erop zo confronterend.

2017 – Het jaar van tientallen hormoonkuren, negatieve testen en groeiende eicellen
Ik herinner mij nog goed dat ik dit heel erg dubbel vond. Zo beleefde ik vaak angstige momenten, omdat je nu toch een bepaalde stempel krijgt.

Op de goede momenten voelde ik juist kracht, wetende dat er tegenwoordig zoveel mogelijk is op dit gebied. Na een eerste intake werd het behandelplan besproken.

Gelukkig kwam er uit de eerste onderzoeken dat het bij Dylan allemaal goed zat (hij had zogenaamd ‘superzaad’, je kunt je voorstellen hoe trots die man was, haha).

Ik was er al wel van overtuigd dat het probleem bij mij zou liggen, maar toch was ik enorm blij dat Dylan was goedgekeurd. Uit mijn onderzoeken bleek dat mijn hormonen totaal uit balans waren (duh, dacht ik nog).

Na wat kansberekeningen vertelde de arts dat er vrijwel géén kans was dat ik in de aankomende jaren op een natuurlijke manier zwanger zou raken. Ik had van mijzelf geen eisprong en dit maakt zwanger worden onmogelijk. Na overleg met ons werd er gekozen voor de behandeling ‘Ovulatie Inductie’.

Met behulp van hormoonkuren zou de eicelgroei gestimuleerd worden. Omdat follikels (eitjes) pas springen bij een bepaalde grootte, is het van belang dat ze groot genoeg worden. Hiervoor kreeg ik het follikel stimulerend hormoon (FSH) ‘Clomid’ toegediend.

Vol goede moed gingen Dylan en ik dit avontuur samen aan!

Er verstreken maanden van hormoonkuren… Op elke derde dag van mijn cyclus begon de vijf dagen durende hormoonkuur. Vervolgens moest ik om de paar dagen naar de kliniek voor een inwendige echo om te kijken hoe de follikel(s) groeiden.

Deze afspraken moest ik vroeg in de ochtend voor mijn werk inplannen zodat ik geen vrij hoefde te vragen met een smoes. Je kunt je voorstellen dat dit niet de leukste bezigheid is om 07:30 uur. Ook weet je van tevoren nooit of de echo positief of negatief gaat zijn.

Misschien slaat de kuur wel niet aan en dan moet je de knop ook gewoon omzetten en direct weer doorgaan met het dagelijkse leven.

De ene maand was succesvoller dan de andere.

Ondertussen had ik al een heel plakboek aan echo’s verzameld. Echo’s van follikels, dat dan weer wel… Soms sloeg de kuur wel aan, had ik een goed groeiend eitje en was er dus kans op een zwangerschap. Andere maanden deed de kuur helaas niks en moest de dosering worden verhoogd.

Absoluut geen pretje kan ik je vertellen, want de kuurweek ging altijd gepaard met verschrikkelijke klachten. Ik had enorme buikpijnen, kreeg heftige problemen met mijn huid en was misselijker dan ooit tevoren. Ook het zien van lichtflitsen en steken achter mijn ogen waren niet uitzonderlijk.

Na werktijd lag ik vaak huilend van de pijn op de bank.


Een deel van onze echo verzameling. Allemaal groeiende eicellen.

Het hele traject werd mentaal steeds zwaarder. Ik vond het erg lastig om dit ‘er even naast te doen’. In het dagelijkse leven deed ik alsof er niets speelde.

Zo probeerde ik altijd zo positief en vrolijk mogelijk te zijn, ik had een drukke baan en een druk sociaal leven. Ik liet absoluut niet merken dat ik lichamelijk zo slecht te pas was. Eigenlijk leefde ik een dubbel leven.

We kwamen uiteindelijk dus ook op een punt dat we dit wilden delen met iemand.

We besloten een van Dylan zijn broers en vrouw in vertrouwen te nemen zodat we beide iemand hadden om het hierover te hebben als we dat zouden willen.

Het echt openbaar maken wilden we nog niet. Ik wilde niet dat mijn ouders zich zorgen zouden maken over mijn gesteldheid (aangezien ik al best wat voor mijn kiezen had gehad in het begin van mijn schildklierdiagnose) en we wilden niet telkens de vraag van mensen of het al gelukt was (hoe lief mensen dat ook bedoelen).


Zo kwam ik mijn kuurweek vaak door. Liggend op de bank met een warme kruik die de buikpijn iets moest verzachten.

Elke maand hoop je weer dat het de laatste kuur gaat zijn. Je verlegt telkens je grenzen. De grenzen van je lichamelijke en emotionele pijn. Je wilt dit gewoon heel erg graag!

Vooral het wachten was moeilijk. Wanneer de kuur niet succesvol bleek, duurde het twee weken voordat we met een volgende kuur mochten beginnen.

Die weken zijn het verschrikkelijkst. Je wilt het liefst meteen door, maar dat kan niet. En eigenlijk maar goed ook, zo krijgt je lichaam nog enigszins de tijd om weer even bij te komen. En zo kon ik zelf ook even uit het standje ‘zwanger willen worden’, althans, dat probeerde ik.

We waren bijna weer een jaar verder, dus op naar de volgende ronde! Het was moeilijk dat we weer een jaar afsloten zonder dat onze grootste wens in vervulling was gegaan, maar het kon toch niet anders dan dat 2018 ons jaar ging worden!

Voorjaar 2018 – Drie goede eitjes!
En ja hoor! Even later zat er eindelijk weer een goede maand tussen! De verhoogde kuur had zijn werk gedaan! Ik had maar liefst drie goede eitjes gekweekt. Wauw!

Dit betekende ook drie kansen op een eisprong en dus een bevruchting! De eitjes waren zo goed gegroeid dat ze alle drie op elk moment konden gaan springen. Je snapt wel wat wij vervolgens deden 😉

Wat was de periode hierna spannend zeg, want nu moet je weer afwachten!

Zou ik ongesteld worden of ging ik overtijd? En dan nog was het de vraag of mijn cyclus gewoon weer langer was dan verwacht, of dat het misschien tóch een keer raak was.

We mochten pas testen als ik een paar dagen overtijd zou zijn. De dagen duurden lang, heel lang. Elke dag was er een teveel. Ik had wel wat last van symptomen, maar dit had ik vaker.

Veel van deze klachten lijken namelijk op klachten die bij mijn schildklieraandoening horen, het hoefde dus nog niks te zeggen.

Ook ging ik overtijd. Een dag, twee dagen. Maar ook dit gaf nog geen garanties, dus we bleven gewoon geduld houden. Dylan en ik hadden afgesproken dat we op 18 maart mochten gaan testen.

Het plan was om samen te testen voordat Dylan die dag met vrienden naar een voetbalwedstrijd in Duitsland zou gaan. Uiteraard had ik altijd genoeg testen in huis.

Het schap bij de Etos was er niks bij. Die ochtend werd Dylan wakker gebeld door zijn vrienden, ze zouden eerder vertrekken en stonden al bijna voor onze deur.

En tja, wat doe je dan. Ga je gehaast testen, niet wetende wat de uitslag gaat zijn en vervolgens afscheid nemen voor die dag? Nee, dat zat ons niet lekker.

Dylan wilde graag bij mij blijven als het toch weer negatief bleek en ik vond dat hij deze dag niet kon afzeggen aangezien ze al erg lang kaarten hadden. We besloten om te wachten tot die avond.

Maart 2018 – Van een eicel van 20mm naar een klein pindaatje in de maak!
Althans dat was de bedoeling, maar ik kon het niet. Ik kon niet nóg een hele dag wachten. Als de test positief zou zijn dan kon ik Dylan natuurlijk ook wel op een leuke manier verrassen.

Na lang wikken en wegen heb ik een vriendin opgebeld zodat ik het samen met iemand kon doen. Met bevende handjes deed ik de zwangerschapstest. Ik legde ‘m op de kop op tafel… En echt. Het moment dat daarop volgde was niet te beschrijven, zo mega onwerkelijk.

Als ik eraan terugdenk schiet ik zo weer vol. Ik had gewoon een plusje! Een f*cking plusje! Alle spanning en emotie kwam er natuurlijk meteen uit. Ik bleek gewoon zwanger. ZWANGER! Ik kon het niet geloven.

Ik had al zóveel testen gezien met een minnetje, maar dit keer was het toch écht een plusje!


De positieve zwangerschapstest!

Nadat ik een manier had gevonden om Dylan te verrassen ben ik lekker de hele dag gaan fantaseren over het kleine pindaatje in mijn buik.

Natuurlijk ging het nog wel even spannend zijn, helemaal met het verhoogde risico op een miskraam, maar hey, we did it! Het is gewoon gelukt en gebleken dat het kan!

Voor mijn eigen rust ging ik er maar vanuit dat de rest ook goed zou gaan. En dat ging het gelukkig ook! Met zes weken hoorden we al een kloppend hartje en zagen we een gevuld vruchtzakje. Dit betekende dat we afscheid mochten nemen van de kliniek.

Ik ging voor controles over naar het ziekenhuis en met negen weken hadden we de eerste echte echo die ook helemaal goed was. Vanaf dat moment konden we steeds meer gaan genieten van dit wonder en hebben we het geweldige nieuws gedeeld met onze familie.

Los van de verschrikkelijke misselijkheid en vermoeidheid, waren dit de beste weken ooit. Het besef dat je allergrootste wens in vervulling is gegaan is echt onbeschrijfelijk mooi. Ons jaar kon niet meer stuk!


We maakten leuke cadeaudoosjes met de eerste echo erin voor onze familie en goede vrienden.


Een aantal weken later stuurden we deze foto naar overige vrienden en bekenden om het blijde nieuws te delen.

En zo kwam er een einde aan de meest heftige periode in ons leven samen tot nu toe. Het was lichamelijk niet alleen erg zwaar, ook mentaal heeft dit traject ons behoorlijk uitgedaagd. Wij als personen op zich, maar ook als stel. Want, hoe ga je om met de teleurstellingen?

Hoe blijf je genieten van alle andere mooie dingen in het leven samen, zonder dat het altijd gaat over zwanger worden? Ik zal eerlijk zijn, het was niet altijd gemakkelijk. We zijn elkaar ook wel eens kwijt geraakt. Hij ging er toch anders mee om dan ik.

Voor Dylan was het lastig om aan te moeten zien hoeveel ik lichamelijk moest doorstaan, hij stond totaal machteloos. Anderzijds voelde ik mij soms erg alleen, ondanks dat Dylan en ik het zoveel mogelijk samen deden. Natuurlijk was ik op momenten ook bang dat hij mij zou verlaten.

Ik wist dat zijn kinderwens enorm groot was en daarom zou ik het begrijpen als hij misschien niet met mij verder wilde wanneer het niet zou lukken.

Gelukkig heb ik deze onzekerheden altijd gedeeld en kon Dylan mij het vertrouwen geven dat dit absoluut nooit het geval zou zijn.

Achteraf gezien heeft het ons juist sterker gemaakt, we werden meer en meer een team en mogen gewoon over een paar weekjes ons kleine wondertje verwelkomen. Wat een rijkdom!


Op onze gender reveal. Een prachtige dag waar we intens van genoten.

Wat ik geleerd heb van dit traject
Ik heb lang nagedacht of ik dit verhaal wel wilde delen. Het was een moeilijke periode in ons leven en ik ben mij er zeker van bewust dat het altijd slechter kan lopen.

Maar toch denk ik dat het goed is om een bepaald taboe te doorbreken, want vaak hoor je alleen de positieve verhalen.

Tijdens het traject kon ik mijzelf nog wel eens tekort doen door te denken dat er ook mensen zijn die op voorhand al geen kinderen kunnen krijgen.

Of dat ik eigenlijk niet mocht klagen gezien mijn leeftijd en nog ‘tijd zat had om zwanger te raken’. Maar een kinderwens heeft niets te maken met je leeftijd.

Tijdens deze periode heb ik enorm veel steun gehad aan soortgelijke verhalen van anderen.

Zoals die van Saar Koningsberger bijvoorbeeld. Toen ik haar vlogs had ontdekt ging er een wereld voor mij open. Ze besprak haar kinderwens en de weg naar het zwanger worden heel open, eerlijk en nuchter.

Onze trajecten hadden veel gelijkenissen en mede door haar (uiteindelijk) positieve verhaal bleef ik moed houden. Dat is wel echt iets wat ik kan aanraden als je in een soort gelijke situatie zit, ga verhalen lezen.

Houd er rekening mee dat dit confronterend kan zijn (de tranen stroomden vaak rijkelijk), maar het helpt je ook echt verder. Je voelt je niet meer zo alleen.


Dylan en ik probeerden heel bewust te genieten van de vele mooie dingen in het leven.

Wat ik in de afgelopen jaren ook echt geleerd heb, is dat het enorm belangrijk is om te leren luisteren naar je lichaam. Schakel desnoods een haptonoom in als dit iets is wat je moeilijk vindt (hier heb ik enorm goede ervaringen mee).

Pak je rust als dit nodig is.

Een vruchtbaarheidstraject kost gewoon heel erg veel energie en je vraagt veel van je lichaam, dus zorg hier goed voor.

Geniet daarnaast ook van alle dingen naast het zwanger worden, hoe dubbel dit ook klinkt. Ik ging bijvoorbeeld heel bewust een paar dagen naar Ibiza met een goede vriendin, pakte regelmatig feestjes en festivals mee en genoot van het (nu nog kinderloze) leven samen met Dylan.

Je leven staat al zó in het teken van zwanger worden dat je echt niet moet vergeten dat er nog meer is dan dat.

Dit klinkt mega dubbel en dat was het soms ook wel, maar gun jezelf die ruimte. Want geloof mij, dat ene wijntje meer of minder vergroot echt niet je kansen op een zwangerschap.

Mij hielp het af en toe juist om weer een beetje bij te tanken voor de volgende ronde. Vaak had ik er voor de tijd totaal geen zin in, maar achteraf was ik toch altijd weer blij als ik een leuke avond had gehad.

Hou vol, heb vertrouwen in je lichaam en blijf praten met je partner of naasten. En weet, weet dat je niet de enige bent. Ik denk aan je!

Liefs,
Jody

 

Share:

1 Reactie

  1. 9 oktober 2018 / 11:30 am

    Wauw, wat mooi omschreven! Het is zeker niet makkelijk om dit te moeten doorstaan. Fijne zwangerschap!

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.