#blog 2 Irfan; de papadag die net iets langer duurde

#blog 2 Irfan; de papadag die net iets langer duurde

Het was als een donderslag bij heldere hemel toen het nieuws mij werd medegedeeld. “Je bent niet geplaatst!”
Oftewel “Je bent je baan kwijt!”

En met een strakke emotieloze gezicht stelde ze daarna ook nog de vraag: “Hoe voel je je hierbij?!

Boventallig
Ik kon twee dingen doen, ontzettend kwaad worden of rustig blijven en de kamer uitlopen. Ik koos voor de laatste optie. De deur gooide ik wel achter mij dicht. Ze mochten best weten dat ik pissed off was.

Hoe nu verder?
Ik liep naar buiten met een cocktail van emoties. Boosheid, verdriet, ontkenning.

Na zoveel dienstjaren en nu zomaar aan de kant gezet. En hoe nu verder, mijn carrière etc. etc.

Gelukkig had ik een aantal ontzettend lieve collega’s waar ik op terug kon vallen.

En uiteraard stond mijn vrouw ook voor mij klaar, want zij was stiekem al wel voorbereid op deze scenario. Met behulp van deze lieve mensen kon ik de boodschap laten bezinken, alles op een rijtje zetten en helder nadenken.

Vrijheid Blijheid
En toen was het zover…ik hoefde niet meer naar het werk te komen en werd ondertussen wel doorbetaald. “Heerlijk toch!” zou je zeggen.

Enerzijds is dat ook wel zo, maar anderzijds krijg je ook te maken met een heel gek gevoel. Een man hoort namelijk niet thuis te zitten.
Dat gevoel overheerste bij mij.

Na een paar weekjes begon het de kinderen ook op te vallen dat ik wel erg vaak thuis werkte. Ik besloot om niet aan hen te vertellen wat er aan de hand was.

Het zijn ‘grote mensen’ onderwerpen, waar ze zich niet mee bezig hoeven te houden. Maar ja, achteraf gezien, had ik het wel kunnen vertellen, want ze wisten het blijkbaar al.

En dan de situatie aan het schoolplein. Ouders die toch vreemd opkijken, dat ik iedere dag de kinderen ging ophalen, maar niet ‘de vraag’ durven te stellen. Maar goed, ik begrijp het wel, want misschien zou ik ook op dezelfde manier reageren.

Plannen, tijd indelen, maar ook genieten
Over een ding was ik er wel snel uit, ik wilde absoluut niet gaan bankhangen. En om te voorkomen dat vrouwlief met een lange To Do list komt opdraven, had ik zelf een lijstje gemaakt.

De voortuin fixen, helpen op school, een studie volgen enz.

Maar ik wilde ook genieten van de vrijheid, want deze ‘ luxe’ ga ik nooit meer krijgen en daarom wilde ik ook echt alles eruit halen. Dus meer tijd doorbrengen met het gezin, aan activiteiten deelnemen op de basisschool.

Zaken waar ik niet aan toe kwam toen ik in Amsterdam werkte en weken van soms wel 50 uur draaide.

Dat betekende dus ook het huishouden. Persoonlijk vind ik dat ik op dat onderdeel uitmuntend heb gescoord.

Maar achteraf gezien, dacht mijn vrouw daar ietsje anders over. “Je hebt het goed gedaan hoor schat, je hebt alleen wat hoekjes gemist!” zei ze altijd, terwijl ze nog een keer ging stofzuigen en aflappen, ondanks dat ik die dag het gehele huis al had gepoetst.

Mooie tijd beleefd
Als ik terug kijk op de afgelopen periode dan moet ik zeggen dat ik een mooie tijd heb beleefd. Het jaartje raasde weliswaar als een sneltrein voorbij, maar ik heb toch alles kunnen doen wat ik op mijn lijstje had staan.

Nou ja bijna, een wereldreis was helemaal top geweest. Maar ja, je kan ook niet alles hebben! Ik heb wel ontzettend veel speeltuinen gezien de afgelopen tijd. Dat is ook reuze bijzonder!!!

Het belangrijkste was dat ik tijd heb kunnen nemen om op te laden, te relativeren, te rusten en aandacht besteed aan mijn lieve gezinnetje. Ik tel mijn zegeningen.


Bijna voorbij
Over twee weken zit deze rust periode er op. Ik ga nieuwe avonturen beleven bij een mooie werkgever dicht bij huis.

Geen #treinleven meer, ik kan de kinderen ophalen van school, meegaan naar trainingen, voorlezen… Heerlijk! Ik heb er super veel zin in!

Lessons Learned
De situatie met mijn vorige baan bracht veel stress, verdriet en boosheid met zich mee.

Echter was het ook een zeer goede leerschool geweest.

Mijn mensenkennis is behoorlijk bijgespijkerd en ik weet nu heel goed hoe ik om moet gaan met uitermate vervelende situaties.

Namelijk, hou ten alle tijden je hoofd koel, zoek de juiste mensen op, praat over je gevoelens en denk bij jezelf na: “Wat levert het mij op, als ik druk maak over zaken waar ik geen invloed op uit kan oefenen?”

Blijf positief, want ik geloof er heilig in dat alles gebeurt met een reden.

Waar een deur dicht gaat, gaat altijd elders een andere deur open.
En die nieuwe ruimte ga ik binnenkort betreden.

Thanks for reading en tot de volgende blog!

Irfan

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.