#blog 2 Sarah; ‘een dag uit mijn leven’

#blog 2 Sarah; ‘een dag uit mijn leven’

Ik kies even een dag uit mijn leven zoals die er tegenwoordig uit ziet, lees: VERLOF.
Lees: NIKS doen. Nou ja, niks doen… sinds ongeveer een week doe ik niks meer. Op een aantal dingen na.

– 8:00 uur –
Een schelle kleuterstem (waarschijnlijk niet echt schel, maar ‘s ochtends klinkt alles hard) ‘mamaaa, mag ik bij jullieeee?’
Geen reactie. Ik hoor het wel maar ik slaap nog. ‘Papaaa, mag ik bij jullieee?’
Gemompel en iets van een ‘Ja’.

Ik hou m’n ogen stijf dicht.

Na wat gestommel en wat gekraak, stom zeil onder de lakens, voel ik een warm lijfje tegen me aan. Hij aait ons even en valt weer in slaap.

– 8:30 uur –
‘Mama, kom naar beneden.’
Nee, kak, denk ik.

‘Mamaaa, ik heb honger.’
‘Ja, mama moet even wakker worden oke? Ga maar vast’.

‘Nee, ik durf niet alleen.’
Oja, vervelend.
‘Ik kom zo.’

Ik hijs mezelf en m’n buik uit bed en ben jaloers op Andy die doet of ie nog slaapt. M’n hakken doen pijn. Alsof ze even moeten oprekken.

Ik heb dit sinds onze Italië trip elke keer als ik op sta. Nogal veel gelopen, op houten slippers, wie verzint zoiets en wie trekt zoiets aan.

Ik moet er eigenlijk mee naar de huisarts maar ik heb geen zin. Na 5 stappen is het weg. Waarschijnlijk hielspoor, zwangerschapskwaaltje.

Aankleden
Ik leg D’leh zijn kleren klaar en terwijl hij zich aankleedt poets ik mn tanden, draai ik mn haar in een knot en gooi nog even snel een wasje aan.



Ontbijten
We gaan naar beneden en eten wat. Meestal yoghurt met fruit. Nu een smoothie. Soms brood.
Bah.

Ik heb een haat-liefde verhouding met brood. Ik krijg er buikpijn van en ik wil het (‘s ochtends) alleen eten met hagelslag.

En dan het liefst een hele verse witte, met een knapperige tijgerkorst, waarbij het lijkt of je een kussen eet, zo zacht. Raar.

Ik maak niks voor Andy, voordat hij uit bed is kan ik alweer avondeten koken. Dat doe ik trouwens niet zo vaak. M’n voeten en rug doen pijn bij lang staan dus doe mij maar sushi. Of frikandel speciaal.


Als Andy eenmaal beneden is (nog voor het avondeten) kan het feest beginnen. Muziekje aan en dansen maar.

‘Mam, wat gaan we vandaag doen?’
Uh, ik heb geen idee. ‘Ik weet het niet schatje. An, wat zijn jouw plannen?’

Nee, wij hebben geen vast rooster, nooit gehad en nu is het helemaal lang leve het verlof. Andy heeft altijd wisselende diensten gehad en ik vind het heerlijk.

Toch is het maar goed dat D’leh bijna naar school gaat, dan komt er waarschijnlijk net iets meer van mij terecht.

D’leh gaat niet akkoord met ik weet het niet en zet zijn verveeltechniek in. ‘Mam, ik verveel me en ik ben moe, mag ik een filmpje kijken?’

Nu weet ik dat ik in actie moet komen. ‘Nee joh, kom we gaan even naar de supermarkt, gaan we daarna cakejes maken.’
Hij is blij.

Ook al weet ik wél wat we gaan doen die dag, ik zeg het pas 5 minuten van te voren om te voorkomen dat hij 3 uur eerder startklaar op de trap gaat zitten wachten en 100 keer ‘mam, ik wacht zo lang’ te zuchten.
Nee, daar zit geen mens op te wachten.

Het is haast zielig hoe graag hij weg wil. Voor mij, zielig voor mij!
Nog 1 weekje jongen. Nog 1 weekje. Eens zien hoe graag je dan weer thuis wil zijn.

Naar de supermarkt
We gaan naar de supermarkt. 200 kleuterfilosofische vragen, uitingen vooral. Denk maar niet dat meedenken zin heeft want hij weet het sowieso beter, en een vermoeide kop verder zijn we er.

Al vuurspuwend met mijn leren handschoenen (waarom lagen die dingen eigenlijk nog beneden? het is hartje zomer!) wordt draak D’leh vooruit geduwd in de drakenwagen.

Hoewel ik van te voren had gezegd ‘ga je in de kar, dan blijf je er in want ik wil je niet steeds tillen met een zere rug’ heb ik hem er al 5 keer in en uit getild. Applausje voor mijn consequentheid (Is dat een woord?)

Eenmaal bij de kassa gooi ik alles op de band, terwijl D’leh naar een andere kassa loopt. ‘Hoi mama! Hier ben ik!’ Oh hoi kind. Blijf je in de buurt? Denk ik.

Waar was ik mee bezig? Oja, boodschappen op de band. Zo snel als je kan. Waarom? Geen idee.

Ineens staat D’leh weer naast me. ‘Mag ik stokjes?’ hoor ik hem vragen aan de cassiere. Ja hoor, dat mag van de mevrouw.

‘Dankjewel’ zegt D’leh, gaat iets verderop voor het kaartenrek op de grond zitten en eet tevreden zijn stokjes op.
Ach, best goed opgevoed, vind ik zelf.

Alles moet weer in de kar, verdeeld over veel te weinig tassen. Zo snel mogelijk. Waarom? Weet ik veel. Ondertussen nog die verrekte bonuskaart zien te vinden tussen 100 andere, m’n pas, betalen, ja, klaar!

Ik kijk in de kar, besef ineens dat ik op de fiets ben. 4 zware flessen en een he-le-boel meer. Kak!

Ik stal m’n tassen uit voor de fiets alsof het een auto is en begin in de pakken. Tas in de mand, 2 tassen aan het stuur. 1 Tas op mn rug.

Zou D’leh er ook een kunnen vast houden? Nee, niet verstandig.

Op weg naar huis
De fiets is een soort weegschaal geworden. Ja, de boodschappen zijn duidelijk het zwaarst bedenk ik me als de fiets naar voren helt.
Opstappen en fietsen maar, het gaat net goed.

Thuis
Eenmaal thuis: honger, waar is het brood? O, er staat nog een tas buiten.
We eten weer wat en gaan samen bakken. Het kind kan zijn geluk niet op. Ik geniet.

Wanneer de cakejes klaar zijn, de keuken is ontploft en we moe geworden zijn, kruipen we even heerlijk op de bank. D’leh een filmpje en ik doe mijn ogen dicht. En als er dan op de achtergrond van die irritante stemmetjes klinken, ga je heel leuk dromen. Niet.

Koken
Aan alle leuke dingen komt een eind. Er moet gekookt worden. Andy zou thuis eten maar bleef toch weg. Zo gaat het ongeveer elke dag. We spreken zo af, en het gaat toch zo. Nah prima.

Ik had een recept gevonden waarbij je van erwten en ui een pastasaus kon maken. Ideaal voor een kleuter die als enige groenten wortels en tomaten lust.

Het is gewoon bizar dat wanneer je moeder bent, je goals van een baan vinden veranderen naar goals om je kleuter aan de groente te krijgen. Het voelt als meer viktorie dan een go bij een sollicitatiegesprek.

Sleep time
Genoeg over eten. Ik ruim de boel op, D’leh speelt nog even en dan is het bedtijd.
Tanden poetsen, boekje lezen, zingen, knuffelen en heel veel love you love you slaap lekker.

Het leven van een hoogzwangere gaat meer over overleven dan over rozen maar wat is het heerlijk als je dan aan het eind van de dag voldaan onderaan de trap kan zitten terwijl je altijd zo bange kleuter gewoon lekker in slaap valt.

Ja, sinds kort pak ik het ‘ik durf niet alleen boven te zijn’ probleem aan.

Gezien ik alle tijd heb en die kleine in mijn buik niet lang meer op zich laat wachten…
En als je dan van: ‘altijd boven in je huis’ naar: ‘lekker beneden achter de buis’ gaat, voelt zo’n trap toch al verrekte dichtbij.
Ik kan de bank bijna ruiken.

ME – time
Als ik denk dat ie slaapt, loop ik de geurige bank aroma tegemoet. Ik laat me op de bank ploffen. Yes, ME-time. Tv aan!


( dat ‘morgen’ ging dus echt niet door, still at the stairs)

Na een tijdje ben ik het zat. Wat wordt er toch veel misbruik gemaakt van mensen die een niet al te beste jeugd hebben gehad, geen hulp kregen en daarom nu wat bijzonder in het leven staan.

Lachen man, lachen met z’n allen om zulke mensen. Nee, ik vind het niet leuk. Netflix dan, ik kijk het liefst series maar voor ik er één gevonden heb, lig ik vaak al te slapen.

Daarbij begin ik het verhaal het liefst vanaf het eind zodat ik weet wat er komen gaat. Geen verrassingen aub.
Zo ook nu, lekker naar bed, morgen weer een dag.

Liefs Sarah

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.