#blog 1 Jody; hoe de indische cultuur ons samenbracht

#blog 1 Jody; hoe de indische cultuur ons samenbracht

Het is alweer ruim vijf jaar geleden dat ik Dylan leerde kennen.
Op het eerste gezicht leek hij niet mijn type, totdat ik ging ervaren dat we op veel vlakken hetzelfde in het leven staan.

En veel van die dingen, hebben te maken met de cultuur die we delen.

Hoe het begon..
..daar is weinig romantisch aan. Misschien wel typerend voor onze generatie, want onze eerste ‘ontmoeting’ was via Facebook. Toen ene Dylan mij wilde toevoegen, wist ik meteen wie hij was.

We hadden op dezelfde basisschool gezeten en zijn broertje heeft een tijdje bij mij in de klas gezeten.

En toch was ik direct sceptisch, want je weet hoe dat gaat als je weer vrijgezel wordt. Hij was ook niet het type jongen waar ik op viel. Tenminste, dat dacht ik..

Toen….. 2013

Na weken van chatten was het tijd voor onze eerste echte date. Dylan had kaartjes gehaald voor de bioscoopfilm “Safe Haven”.

Het viel mij meteen op hoe grappig hij was, tijdens de film lag ik namelijk constant dubbel van het lachen.

Toen de film abrupt werd afgebroken vanwege een grote storing en we gratis kaartjes kregen voor een volgend bioscoopbezoekje, was de tweede date natuurlijk meteen gepland. Alsof het zo moest zijn 😉


En nu….. 2018

En dan blijk je dezelfde dingen in het leven belangrijk te vinden
Tijdens het drankje achteraf kwamen de leuke gesprekken meteen weer op gang. Wat ik voornamelijk erg leuk vond was hoe liefdevol Dylan over zijn familie sprak.

Zijn oudste broer zou zijn vriendin binnenkort ten huwelijk gaan vragen en dat vertelde hij met al zijn enthousiasme.

Ook over z’n kleine nichtjes raakte hij maar niet uitgepraat.

En vanaf dit moment wist ik het, deze jongen is zoveel leuker dan ik dacht! Wat een zorgzame, sociale, grappige en lieve jongen. Precies de eigenschappen waar ik (blijkbaar) naar zocht.

Dylan met een aantal van zijn broers…

De maanden die volgden waren intens, maar heel bijzonder. Zo konden we uren kletsen over de meest simpele dingen in het leven.

We genoten ervan om samen lekker te eten en om bij onze families op bezoek te gaan.

Aan de andere kant kunnen twee indo’s ook heel goed ruzie maken, helemaal als je beide even fel en koppig kunt zijn.

Dankzij deze ups en downs, zijn we waar we nu zijn en vullen we elkaar aan op vlakken waar de ander dat nodig heeft. Maar kunnen we vooral samen de fijne dingen in het leven delen.


Vorig jaar gingen we samen met mijn ouders en schoonfamilie op vakantie

Bij opa en oma met het bord op schoot
Aan de Indische kant van mijn familie was het huis van mijn opa en oma altijd het verzamelpunt. Hier kwamen de broers en zussen van mijn vader (hij komt uit een gezin van 7 kinderen) altijd samen met hun gezinnen.


Ik heb zelfs mijn omi nog heel lang mogen meemaken (oma van mijn vader)

Natuurlijk ontbrak er nooit wat lekkers te eten, want eten staat bij ons voor gezelligheid. Ik weet dan ook niet beter dan dat we van kleins af aan met een bord in de rij stonden bij oma in de keuken.

In de pannen op het fornuis zaten de lekkerste Indische gerechten.

En natuurlijk kookte oma altijd voor een weeshuis, ook al wist ze niet eens wie er bleven eten. Vervolgens zaten we allemaal met het bord op schoot op de bank.

Het ging niet om de perfecte tafelsetting, maar altijd om het samen zijn en genieten van een lekker bordje Nasi Kuning met Rendang en Sambal Goreng boontjes.


Het gezin van mijn vader

De cultuur doorgeven aan je kinderen
Hoe ouder ik word, hoe meer ik de Indische cultuur ga begrijpen en waarderen.

Onze reis naar Bali in 2016 heeft daar ook een belangrijke rol in gespeeld. We voelden ons beide enorm thuis. Heel veel herkenning.

De herinneringen aan mijn opa, oma en omi bleven komen. De enorme gastvrijheid en lieve mensen vond ik ook zo typerend voor onze cultuur.

Echt een reis om nooit te vergeten! Sinds we terug zijn hebben wij heimwee. We kunnen dan ook niet wachten om onze dochter ooit het prachtige Indonesië te laten zien (stiekem staat deze reis natuurlijk al gepland).

Dit is sowieso iets waar ik echt naar uit kijk.. Samen met Dylan onze dochter dingen uit de Indische cultuur meegeven.

Helaas zijn mijn opa en oma er niet meer om haar dit bij te brengen. Maar aan indo-invloeden geen tekort met beide Indische roots en veel Indische vrienden.

En gelukkig heeft zij straks zelf een lieve opa die de Indische cultuur ademt, hij zal haar vast en zeker ook genoeg moois meegeven.

En dan heb ik het niet alleen over de bakjes met Nasi Goreng of Smoor, maar die zijn natuurlijk wel altijd welkom opa!

Want tja, koken kunnen wij indo’s als de beste toch. En wat is er nou belangrijker dan lekker eten? 😉

Selamat Makan en tot de volgende blog!


Dit shirtje kochten we vorig jaar al op de Pasar Malam

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.