#blog 1 Sarah; getinte jongen met lange wimpers en vette sneakers

#blog 1 Sarah; getinte jongen met lange wimpers en vette sneakers

Jeetje, waar ben ik aan begonnen. Een cultuurblog. Over Molukse roots. Ik zal eerlijk zijn. Veel weet ik er niet van.

Mijn man is inmiddels een behoorlijke kokosnoot (bruin van buiten, wit van binnen) en ik ben nog steeds een Hollander met gemiddeld wat meer haar en pigment.

Maar beloofd is beloofd, hier komt het.

Zo’n 11 jaar geleden ontmoette ik hem. De man van mijn dromen. Een rasechte Molukker, nah niet helemaal waar, achteraf bleek: half Indo, half Moluks.

Doet er niet toe. Dit is wat ik wilde. Een getinte jongen met lange wimpers, en niet onbelangrijk: vette sneakers.

Anders dan wat in mijn omgeving normaal was, top!


De allereerste foto met mijn Molukse vangst, hij net 19, ik 17

Beschermend
Ik groeide op in een strenggelovig gezin, je kunt je misschien voorstellen hoe het voor mijn familie moest zijn geweest toen ik hem mee naar huis nam. ‘Jij durft!’ Zei mijn moeder tegen me, hè, want zo zijn we, gewoon lekker eerlijk.

Ook mijn vader en oma wilden me liever niet met hem weg zien gaan. ‘Kheb liever da’j thuus blief’.

Dan had ik nog een broer die zich afvroeg wat ik bij die ‘Afghaan’ deed in de stad, en een zusje die dacht dat hij een ‘Turk’ was. Een gezin vol mogelijkheden zal ik maar zeggen (een beetje zorgen om je losbandige kind/zus van 17, volstrekt logisch.)

Terwijl zij hoopten dat dit een voorbijvliegende flirt was, dacht ik daar heel anders over. En zie waar we nu staan. Getrouwd en (bijna) twee zoons in the pocket.

Zoals ik al zei kom ik uit een oerdegelijk gezin met oer-Hollandse normen en waarden zoals: kaas en worst eten op een verjaardag, niet klagen maar dragen, zuinig zijn, rust reinheid regelmaat, ‘s ochtends brood, ‘s middags brood, ‘s avonds pasta (zelfde als brood), tussendoor koffie met koek, ‘doe maar normaal dan doe je al gek genoeg’ en je mag 1 sport kiezen en 1 muziekinstrument.

Het muziekinstrument had mijn moeder al gekozen in mijn geval en de sport ook. Gym en viool was het geworden, hartstikke leuk.
Bij Andy ging het iets anders.


Moluks eten; hierdoor werd ik een echte delicate fijnproever. Nooit eerder zulk lekker eten gegeten


Andy en ik, 2 jaar later. Andy volledig geïntegreerd, als echte Hollander, aan de koffie (chocomelk) en koek

Molukse normen en waarden
Als ik goed heb opgelet zijn de Molukse normen en waarden: je vraagt niet hoe het gaat maar je vraagt wat iemand wil eten, met een beetje geluk zegt diegene: ‘niks dankje’, want je bent loyaal en niet gierig.

Eten en familie
Je begint de dag niet met brood maar met loempia, je gaat niet om 23 uur naar bed maar eet eerst de restjes van de dag of kookt nieuwe restjes. Verjaardagen zijn niet om met elkaar te praten maar om te eten, je houdt je aan reinheid, niet aan regelmaat en vooral aan rust, iedereen die de leeftijd van je vader of moeder heeft is je oom of tante, bloedband of niet.

Zo wist ik na 3 jaar nog niet wie nou zijn echte ooms en tantes waren. Ik vond het altijd al wel bijzonder dat het er zoveel waren. Aarde aan Sarah. En dat komt dan samen. En dan verwacht je iets heel spectaculairs. Laten wij nou net allebei ‘we-leven-bij-de-dag-en-zien-wel-waar-het-schip-strandt’ types zijn.

Rust en eten
En zo gebeurde het, dat we samen ons leventje leidden. Niet te veel haast, vooral veel rust, en eten. Niet te veel worst en kaas. Iets meer loempia’s en rijst (In de soep) en veel gezelligheid.

We trouwden op het moment dat we onze droombruiloft konden betalen, en omdat we al zo’n 4 jaar bij elkaar gewoond hadden bij mijn ouders in huis vonden we het helemaal oké als ik snel zwanger zou worden.

Liefde bezegeld
En ja hoor, zo’n 10 maanden na de bruiloft was daar dan onze cultuurvermenging: D’leh! Zo verliefd als we waren zijn we nog steeds.
Kortom: het leven delen met een andere cultuur is zo gek nog niet, als dit tenminste de cultuur is.



Cultuur?
Nee, ik heb niet zoveel met cultuur, behalve als het in mijn voordeel is. Bijvoorbeeld siësta, die wil ik wel naar Nederland halen.

Nu moet ik op mijn werk in een half uurtje een vieze boterham eten en dan weer door om vervolgens bekaf thuis te komen, bekaf te koken en bekaf in bed te gaan liggen met Netflix.

Nee, doe mij maar siësta, 2 uur achtereen slapen en eten, maar geen boterham snap je. Dat zou beter zijn. Dan zijn we ‘s avonds ook nog leuk.

Of van een begrafenis een feestje maken om het leven van diegene te vieren.

En natuurlijk (verjaardags) feestjes waar je niet hoeft te praten maar moet eten. En dan geen kaas natuurlijk.

Christelijke feestdagen vieren is ook cultuur in Nederland. dat slaat nergens op. Alleen als je gelooft mag je op deze dagen vrij zijn, vind ik.

Dan werk ik wel met carnaval, eerlijk is eerlijk. Er is 1 vorm van cultuur die wel in mijn voordeel is, maar waar ik absoluut een gruwel aan heb. De verzorgingstehuizen.

En nee, heel blij word ik er niet van als mijn vader en/of moeder op hun oude dag bij ons zouden komen wonen, maar alleen laten zitten daar, na alles wat ze hebben gedaan?

Onmenselijk, vreselijk eenzaam. Ik besefte me dit op het moment dat mijn opa overleed.

Als ik alleen was voelde ik zoveel verdriet, maar zodra ik bij familie was voelde ik me getroost. Als dat voor mij al geldt, hoeveel te meer dan voor mijn oma die haar man verloor.

Eigenlijk was het makkelijker als er geen cultuur was, dan kon iedereen gewoon doen wat ie wou, problemen uitgesloten, amen. Doe mij maar kunst.

Alles wat ik schreef over ( schoon) familie kan uitvergroot zijn en is sarcastisch bedoeld.

Ik kijk met liefde terug op mijn jeugd en hou ontzettend veel hen!

Wat ik niet heb vermeld is dat Andy gewoon een warm welkom heeft gehad bij ons thuis en, zoals je hebt gelezen, later zelfs bij ons is komen wonen waardoor een bijzondere band is ontstaan.

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.