#blog 1 Irfan; de kracht van je indotiteit

In mijn intro blog schreef ik over waar ik ben geboren/opgegroeid en hoe ik in dit “kikkerlandje” terecht ben gekomen. Deze cultuur blog vormt een mooie brug om jullie wat meer te vertellen over hoe ik mijn Indonesische roots in stand hou en hoe ik die “indotiteit” meeneem in de opvoeding van onze kinderen.

Integreren en nog eens integreren
In de maanden na aankomst in Nederland lag de focus op integreren. Het was simpelweg prioriteit nummer 1. Mijn zussen en ik waren gebrand om de taal snel en vloeiend te kunnen spreken. Alleen op die manier kunnen we volledig deelnemen aan de maatschappij.

Naast de intensieve bijlessen op school, hielp mijn beste vriend mij met het uitbreiden van mijn woordenschat.

Indonesisch of Nederlands
In 1992 ben ik genaturaliseerd en sindsdien officieel Nederlandse Staatsburger. Op papier dan, want ik voel me tot de dag van vandaag Indonesisch.

En ondanks dat mijn vrouw in tegenstelling tot mijzelf in Nederland is geboren, is ze ook heel bewust van haar afkomst.
Dit komt onder andere doordat ze als klein meisje ook al vaak op vakantie ging naar Indonesia.

Aangezien we op dit onderwerp op 1 lijn zitten, was het besluit om onze kinderen bewust te maken van hun roots dan ook snel genomen.

Hoe we dat doen? Denk hierbij aan het bijbrengen van Indonesische normen en waarden, het leren van woordjes, tekenfilms op YouTube, liedjes etc.

En gaat dit niet ten koste van de Nederlandse taal? Nee natuurlijk niet, wat mensen vaak vergeten is dat kinderen zeer eenvoudig meerdere talen kunnen leren. En Nederlands blijft thuis natuurlijk het voertaal.








Trips naar Indonesia met het gezin
Mijn vrouw en ik waren het er over eens dat we het bewustzijn over onze roots niet alleen willen meegeven door de kinderen enkele woordjes te leren en bezoekjes te brengen aan de toko.

Daarom gingen we met de kinderen al op vrij jonge leeftijd naar Indonesia. “Zijn ze niet te jong?” was een veelgestelde vraag.
Nou nee, kinderen onthouden en begrijpen meer dan we denken.

Voor ons als gezin voelt Indonesia altijd als ‘thuiskomen’. De warmte zodra de vliegtuigdeur open gaat, de geur, de geluiden. Vanaf het begin lieten we de kinderen direct kennismaken met het dagelijkse leven. Spelen met neefjes en nichtjes. Combinatie van Engels, Indonesisch en gebaren.

Taalbarrières werden op een ‘kinderlijke’ manier doorbroken. Maar ook bezoekjes aan de marktjes, meekijken in een klas op mijn oude basisschool, eten met de locals langs de weg of met de scooter touren langs de kust in Bali. Ze praten er nog dagelijks over.
Van een cultuur shock was er overigens geen sprake.

Het is weliswaar een andere wereld dan wat ze gewend zijn, maar mega verschillend is het ook weer niet. En met een beetje uitleg en achtergrond informatie kom je een heel eind.

Het beste van beide werelden
Wat wij vooral willen meegeven aan onze kinderen is dat ze biculturaliteit als een kracht en een enorme verrijking moeten beschouwen. Iets waar ze ontzettend veel voordeel uit kunnen halen. Ze beschikken over the best of both worlds en daar mogen ze ontzettend trots op zijn!

Deze boodschap moeten ze dan ook op hun beurt weer aan hun kinderen en kleinkinderen doorgeven. De eerste generatie verdwijnt langzamerhand. Het zou zonde zijn als daarmee ook de cultuur/identiteit gaat verdwijnen.

Thanks for reading.

Irfan

Share:

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.