Personal: zwangerschap Nayeli

Personal: zwangerschap Nayeli

Zwanger worden is iets wat niet vanzelfsprekend is.
Niet iedereen heeft het geluk dat het direct lukt om zwanger te worden, daarom reden des te meer om hierbij stil te staan.

Ik had het geluk dat het bij G. en N. beide heel snel raak was.
Toch besef ik mij heel goed door mensen op mij heen dat dit niet vanzelfsprekend is.
Gelukkig heerst er niet meer zo´n taboe op als het niet lukt. De tijden zijn veranderd en op social media zie je tegenwoordig veel meer mensen die delen als het ook even minder leuk is in het leven, net zoals ik zelf ook veel meer deel.

Af en toe vraag ik me weleens af of dat dan de goede kant op gaat, want qua privacy is het ook wel de vraag van waar stopt het?
Maar ik vind het wel een goede verandering, omdat je heel veel mensen in mijn leeftijdscategorie ziet ( 30-ers) die een burnout krijgen.
Omdat ze naast dat ze niet alles konden delen, er ook veel druk op werd gelegd door de maatschappij.

Beide moeten werken en een koopwoning en 2 keer per jaar op vakantie, noem het maar op. En niet te vergeten door de euro is het leven veel duurder geworden en de crisis van 2008. Welke kant wil ik op met dit verhaal?
Dat het goed is dat je hierbij stilstaat. Dat je ook blij kunt zijn met de kleine dingen in het leven en ernaast dat het goed is om meer te delen met anderen.

Zwangerschap N.
En daarom schrijf ik deze blog over mijn zwangerschap van Nayeli.
4 maart 2015 was de uitgerekende datum.

Bekendmaking geslacht
In oktober gaven wij een gender reveal party om het geslacht bij onze families bekend te maken.
Dit was erg leuk, vooral omdat we het bij Gene zo niet hadden gecommuniceerd, met een feestje.
Super blij waren we toen we wisten dat we een meisje kregen. Eerst een jongen en dan een meisje.

Wij wisten zelf al wel wat het werd, voordat we de gender reveal party gaven, maar heel leuk is het om de reacties van familie te zien!
We hadden een taart besteld en bij het opensnijden zag je aan de kleur wat het zou worden.

Een meisje
Toen we de taart opensneden en je kon zien dat het een meisje werd, waren de reacties super leuk!
Ook waren er een aantal die niet verwacht hadden dat het een meisje zou worden, maar de meesten wel.
Het is heel leuk om deze fase van het zwanger zijn te vieren met dierbaren vind ik. Zo weet ik nog met G. dat er een babyshower was georganiseerd en ik dit super leuk vond, Komt ook door de hormonen dat je alles intensiever beleeft.
Sowieso kreeg ik altijd hele goede hormonen tijdens mijn zwangerschappen, waardoor ik mij altijd top voelde en heel vrolijk was naar iedereen. Ik bedacht me toen weleens dat ik dan veranderde in de vader van mijn kinderen.
Alleen was die overgang voor mij dan wel erg groot van die hormonen tijdens de zwangerschap naar weer jezelf worden.


Als ik nu G. zo terugzie, vind ik hem nog zo klein! Wij vonden het heel fijn dat het zo snel na G. weer lukte. Hij was net 1 toen ik zwanger werd en wij wilden dit ook graag. Dat er weinig leeftijd verschil zou zijn zodat ze later veel met elkaar konden optrekken. En dankbaar hiervoor dat dit ook zo snel lukte.

Achteraf gezien was het wel erg snel, want jouw lichaam moet echt nog herstellen van de eerste zwangerschap. En ernaast ook emotioneel gezien moet je toch bijkomen.

Maar ik heb er nooit spijt van gehad. Het was best pittig een baby en een dreumes, maar ook super leuk! En zeker als je er achteraf op terugkijkt. Het geluk was ook dat G. een goede slaper was.

Fotoshoot Prenatal
Van de gender revealparty over naar een fotoshoot bij Prenatal.

Toen ik zwanger was van Nayeli had ik met 37 weken nog een fotoshoot bij Prenatal. Als ik daar nu achteraf over nadenk, dat ik met 37 weken nog de auto instapte en een fotoshoot ging doen, verbaas ik mij daar echt over, maar het ging allemaal goed!

Ik vond het ook erg leuk om te doen, lekker in de make up, haartjes werden gedaan en mooie kleding aan.


Geboren op 5 maart
Even had ik het idee dat Nayeli misschien op 15 maart geboren zou worden ( de verjaardag van mijn Nederlandse oma) maar het werd 1 dag na de uitgerekende datum, op 5 maart 2015.

De bevalling was heel anders dan bij G. Ik kreeg rond 03:00 weeën die al snel om de 5 minuten gingen en wilde maar naar de wc, omdat ik ( achteraf gezien) dus al snel persdrang had. Omdat ik die persdrang bij G. niet had, wist ik niet hoe dit voelde.

De verloskundige kwam bij ons thuis en gaf aan dat ik al 8 cm ontsluiting had en ik dus niet meer naar het ziekenhuis kon.

Ik zie nog zo voor me dat mijn schoonmoeder mijn schoenen had neergezet om weg te gaan naar het ziekenhuis, maar ik weet nog dat ik zoiets had van ik kan nu echt niet meer naar buiten. En dat klopte dus ook, want de vk vertelde er vlak na dat het dus niet meer kon.

G. lag te slapen, maar werd al wakker en gelukkig was mijn schoonmoeder er al.

En om 05:30 werd mevrouwtje geboren.
Ik weet nog zo goed dat toen ze er net uit was, dat ik mijn moeder heel erg miste!

Ik denk vooral omdat het een meisje was. Ik zag mezelf daar liggen.
En toen voelde ik dat gemis heel erg. Dit had ik bijvoorbeeld niet zo sterk bij G. zijn geboorte.

Ik heb al weleens verteld dat ik geen contact heb met mijn moeder omdat dat niet gaat vanwege een hoop redenen.
En op zich heb ik het geaccepteerd, ik moet wel, maar pijn blijft het altijd doen maar goed.

Dit was de zwangerschap van Nayeli, inmiddels is ze alweer 2,5 jaar. Het is echt een eigenwijs meisje met een hele sterke wil. Ze weet precies hoe ze alles wil en is niet zo gevoelig zoals ik vroeger was en daar ben ik zo blij om.

Ik moet altijd erg om haar lachen omdat ze heel grappig is en een vrijbuiter.

Van de week postte ik een bericht dat ik het er soms moeilijk mee heb dat ze alweer 2,5 is. Het gaat zo snel allemaal! Ik wil haar graag klein houden merk ik.

En ik denk vooral omdat ik zelf het gevoel heb dat er hierna geen kinderen meer komen, doordat ik gescheiden ben, maar ook omdat ik het emotioneel gezien na de zwangerschappen erg zwaar heb gekregen.

Ik heb nu eindelijk weer een beetje mijn leven op de rit en zou er, ook al krijg ik een nieuwe relatie, heel erg goed over moeten nadenken of ik dat allemaal wel zou aankunnen.

Ik ben heel blij dat ik Gene en Nayeli heb en ben gelukkig nu ook in staat om van hun te genieten en het besef te hebben!

Doordat ik die postnatale depressie en burnout had, besefte ik nooit wat ik had eigenlijk en nu wel!

Fijne zondag!

Love

-x- Iris

Share:

2 Reacties

  1. 19 december 2017 / 7:18 am

    Wat een hele
    Mooie open sruk heb je weer geschreven! Begrijp heel goed hoe je je hebt gevoeld bij de bevalling wat je moeder betreft. Heb hetzelfde als jij wat mijn moeder(s) (biologische en pleeg) betreft. En het is beter zo, zeker als het meer rust en evenwicht in je leven brengt. Neemt niet weg dat het soms niet pijn doet, vooral omdat je je beseft wat het is om moeder te zijn. Gelukkig zijn wij onze moeders niet 😉♥️🙏🏽

Laat een leuk berichtje achter!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.